Algemeen·NRC·28 okt 2022

De dominee van het kosmopolitisme

Op een bankje in het Haagse Zuiderpark hou ik mijn ogen gesloten. Het is een poging om mijn gestel onder controle te krijgen. De lucht is blauw. De vogels produceren een aangenaam geluid, totdat een man van middelbare leeftijd op het bankje naast mij begint met vloeken. „Sorry meneer”, zegt hij als hij doorkrijgt dat zijn gevloek mijn concentratie verstoort. Daarna volgt er een tirade van woede en ongeloof. De Russische oorlog in Oekraïne, mondiale ongelijkheid en de klimaatcrisis passeren de revue. De man vindt het onbegrijpelijk dat wij elkaar op zo’n unieke planeet, die ons in alles kan voorzien, elkaar toch permanent de tent uitvechten. „Hoe kan dat meneer?”, vraagt hij. In zijn stem hoor ik een diep verlangen naar troost, maar die troost kan ik hem niet bieden.