AlgemeenNRC
De Bijenkorf is niet meer voor mij
De HEMA was mijn moeder te min, Vroom & Dreesmann was voor katholieken (ik heb het over meer dan een halve eeuw geleden) en de Bijenkorf, aan het Damrak in Amsterdam, was boven onze stand. Daarom gingen we er graag naartoe, ieder jaar voor sinterklaas, als de winkels in de binnenstad tot negen uur ’s avonds open bleven. Na het eten – we hadden extra vroeg gegeten – stapten we met het hele gezin in de auto en reden vanuit onze kleine gereformeerde enclave in Nieuwendam-Noord door de IJtunnel naar de Geldersekade, waar je volgens mijn vader het beste kon parkeren. Kwartje in de automaat en dat was dat. We liepen over de Wallen naar de Warmoesstraat – moet je nu eens proberen – en gingen door de draaideur aan de Damzijde het Paradijs voor de Vrouw binnen. Zo noemde ik de Bijenkorf in gedachten sinds ik de roman Au bonheur des dames (1883) van Émile Zola had gelezen. Arm weesmeisje uit de provincie trekt met haar broertjes naar Parijs, waar ze een baan vindt in een van de enorme warenhuizen die daar toen verrezen. Het was het einde van de kleine winkelier.
:format(jpeg):fill(f8f8f8,true)/s3/static.nrc.nl/images/gn4/data132643182-abce5e.png)
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
