Algemeen·NRC·8 jun 2023

De angst ‘een vies meisje’ te zijn hing opeens boven me als een donkere wolkenlucht

Er is niet veel in mijn leven waar ik zo wrevelig en ambigu in sta als in de kunst van het huishouden. Het zit niet van nature in me, dat vooropgesteld. Als kind was mijn kamer een hellehol, waar stapels naakte barbies met holle ogen naar het plafond staarden, gecompleteerd door plakkerig lego en een poging een legertent te maken van lakens en handdoeken. Mijn moeder stond daar dan handenwringend bij. ‘Ruim je kamer nou toch op’, jammerde ze. Ik begreep haar wanhoop niet. Ik was gelukkig met mijn wanorde.