Algemeen·NRC·8 jun 2023

David Foster Wallace wilde tonen hoe je in deze rotwereld menselijk blijft. Wat heeft hij ons vandaag nog te zeggen?

Op 21 mei 2005 – drie jaar voor hij uit het leven stapte – hield de Amerikaanse schrijver David Foster Wallace een speech voor pas afgestudeerden van een Liberal arts-opleiding aan Kenyon College, Ohio. Dit was ná 11 september 2001, een dag waarop de geschiedenis een oplawaai kreeg die nog lang zou naijlen, maar vóór een breder besef van het morele failliet van het kapitalisme, vóór de richtingenstrijd over klimaatcrisis en pandemie, vóór de opkomst van sociale media en de teraardebestelling van het publieke debat. Oftewel: een andere tijd. ‘Dit is water’, zoals de titel van de speech luidde, paste in de traditie van arrivés die gediplomeerden met licht verteerbare levenswijsheden een behouden vaart komen wensen. Maar Wallace (1962-2008) moet die dag aan iets wezenlijkers hebben geraakt. De speech werd clandestien tig keer gedeeld, in Dave Eggers’ The Best American Nonrequired Reading (2006) opgenomen, en in 2009, kort na Wallace’ dood, in boekvorm gepubliceerd.