Algemeen·NRC·21 okt

Dansen met Oekraïense vluchtelingen om de oorlog even te vergeten

In het clubgebouw van de Amsterdamse roeivereniging De Amstel zaten tachtig Oekraïense vluchtelingen aan tafel. Ze waren gekomen voor het Havendiner van de Stichting Havenstraat, een vrijwilligersorganisatie die hen in contact brengt met gewone Amsterdammers. De vrouwen bij wie ik aan tafel belandde veerden op toen ik hen in het Oekraïens met „laskavo prosymo” („hartelijk welkom”) begroette en me verontschuldigde voor het feit dat ik verder alleen nog „djakoejoe” („dank u”) in die taal kon zeggen. „Niet erg hoor”, antwoordde de veertigster Olga uit het door Rusland in puin geschoten Marioepol in helder Russisch. „Oekraïens spreken we vooral in ons eigen land, uit protest tegen Poetin.” Trots vertelde ze over haar dochter, met wie ze in 2022 naar Nederland was gevlucht en die nu in Utrecht geneeskunde studeerde. „Maar van ons mooie Marioepol rest niets meer”, zei ze, haar opkomende tranen met een glimlach onderdrukkend.