Soms heb ik weleens medelijden met trainers. Je kunt de boel nog tot in de puntjes voorbereiden, maar er hoeft maar één speler te verzaken en je wedstrijdplan kan overboord. Dat had ik ook toen ik Dick Lukkien vorige week vrijdag druk kauwgom kauwend in het stadion van Telstar zag zitten, terwijl de seconden wegtikten voor FC Groningen. Rechtstreekse promotie leek door een dreigende verliespartij in Velsen-Zuid te vervagen als sneeuw voor de zon.
Dit artikel bevat in totaal 682 woorden.