Vrij verkrijgbaar: humane dood

In 1755 schreef de Schotse filosoof David Hume: „Ik geloof niet dat iemand ooit zijn leven weggooide terwijl het nog de moeite waard was.” In deze mededeling ligt meteen de mogelijkheid besloten dat een mens zijn leven wel degelijk mag weggooien als het ophoudt iets te bieden. Een dergelijke, ook in de achttiende eeuw nogal zeldzame, nuchterheid is kenmerkend voor de ironische Schot. Hume bood dat spektakel waar christenen nog altijd een beetje maagzuur van krijgen: een goedlachse, deugdzame, scherpe, erudiete, grappige en opvallend briljante vent die echter uitdrukkelijk zonder God door het leven gaat. Rond de zelfgewilde dood ontwaarde hij als eerste een ruimte die niet langer gevuld is met angst, vroomheid of paniek.

Dit artikel bevat in totaal 1906 woorden.

Lees het volledig artikel